Hoe professioneel is professionele hulp? (NL)
by Jorn on Sep.14, 2009, under Psychology, Sociology
Voor ik begin, wil ik graag melden dat ik hier uit ga van mijn eigen ervaring als begeleider, vriendenhulp en mezelf als hulpvrager.
Het laatste, wat ik overigens niet geheim hoef te houden, is m.b.t. de hulp die ik krijg bij ADD.
In het begin uitte mijn hulpverleenster zich professioneel, puur zakelijk zoals ik het zag op dat moment, gericht op hoe praktisch het vak van hulpverlener in elkaar zit.
Toen ik eenmaal door de intakes heen was, werd het persoonlijker; er werd gepraat over emoties, mijn verleden, mijn liefdes-leven, mijn verleden van gepest worden en het gothic-zijn/worden etc..
Tijdens deze opeenvolgende gesprekken kreeg ik steeds meer het gevoel dat niet alleen de hulpverleenster dingen van mij kwam te weten, maar ik ook van haar.
Nu kan ik zelf ook wel verzinnen dat dit van uit haar professionalisme de/een manier is om een vertrouwensband met een cliënt op te bouwen.
Toch zou ik als hulpverlener zoveel als mogelijk vermijden te zeggen waar ik ongeveer woon en hoe mijn levens-partner is, laat staan over evt. kinderen die daar bij zijn betrokken. Dit zeker als het gaat om mensen die niet altijd hun eigen acties onder controle hebben.
Ik moet hier wel bij zeggen dat deze manier van een vertrouwensband opbouwen, een goede manier is.
Zelf zou ik het de “voor wat, hoort wat”-manier noemen; je verteld iets over je zelf, waarmee je het ijs breekt en de cliënt zijn zenuwen verminderd.
Ik heb zelf dan wel niet veel geheimen, maar dat betekent niet dat openbare informatie geen eigen leven kan gaan lijden zonder dat je er weet van hebt.
De vragen die ik met deze blog wil opwerpen is eigenlijk; “hoe formeel is professionele hulp, tot hoe ver kan je informeel zijn, en hoe veel kan je prijsgeven”
Deze vragen overigens zijn vooral belangrijk als je zelf in de zorg-sector zit.
Ik hoor in de comments graag terug wat mensen hun ervaringen zijn op dit gebied.
Groetjes,
Jorn
January 18th, 2010 on 18:43
Hoi Jorn ik kwam per toeval op deze site. Zelf heb ik jarenlang help mogen genieten van verschillende instanties. Ik heb hier wel een mening over die ik even graag zou willen ventileren. In meeste gevallen heb je natuurlijk een formele houding tot een cliënt of patient. Waar bij de hulpverlener zeg maar boven je staat en zijn of haar mening richting jou oplegd..de ik heb gelijk ziekte. Sommige hulpverleners zijn vol van zichzelf dat ze denken dat hun wijsheid oplossend werkt. Maar heb ook verschillende hulpverleners gehad die met mij opgingen als een soort vriend natuurlijk was het zo dat ik me er dan meer op me gemak voelde en meer openheid gaf! maar ik had wel het gevoel dat er op deze manier naar mij geluisterd werd en dat ik serieus genomen werd. Voor iedere client of patient is er een andere manier voor nodig om hun te bereiken. dat vind tik en misschien gaat het wat ver dat de hulpverlener adres en ect noemt, volgens mij niet helemaal van toepassing maar een hulpverlener is ook een mens en kan zich in de herkennen in de patient of client dat is denk menselijk. 100% proffesioneel blijven lukt denk ik niet altijd. Maar denk jij dat de aanpak werkte?? wat me meer interseert is jij als behandelaar kom je dan niet soms gevallen tegen waarbij je een klik hebt met de persoon???
Groetjes Astrid
February 16th, 2010 on 12:32
Hallo Astrid, leuk dat je er ook bent!
om jouw vragen maar even stapsgewijs te beantwoorden;
1. Maar denk jij dat de aanpak werkte??
De “voor-wat-hoort-wat”-aanpak heeft zeker gewerkt met mij als zowel hulpverlener en als hulpvrager.
Als hulpverlener moet je echter niet te veel vertellen, maar nooit liegen en altijd ‘echt’ blijven.
dit is (vooral voor beginnende) hulpverleners een moeilijke balans om te vinden.
Bij mij persoonlijk werkte het goed als hulpvrager zijnde, omdat ik een mate van afhankelijkheid en dank voelde, als mede dat ik niet het kwaadste persoon ben, ik heb mensen hun “handleiding” wel snel door over het algemeen.
Als ik hulpverlener ben het zelfde verhaal, ik vind het ook echt leuk mensen te helpen, maar daarbij dek ik mij zelf wel in en zet ik controle op wat ik over mijzelf los laat.
2. wat me meer interseert is jij als behandelaar kom je dan niet soms gevallen tegen waarbij je een klik hebt met de persoon?
Uiteraard, iedereen heeft dit denk ik wel. de handleiding van een persoon snel doorhebben is 1 ding, maar hierna heb je altijd nog affiniteit, (hetgeen dat overeen komt in de handleiding van jezelf en de ander). hier bedoel ik bijvoorbeeld normen en waarden mee, als ook een stuk referentiekader en (gedeelde) ervaringen.
zaak vindt ik om niet vriendjes te worden, maar bewust blijven van de zakelijke/professionele (ver)houding en alles wat daar onder valt, of juist niet.
ik hoop dat je genoeg weet
en anders hoor ik het graag.